Hoort wie klopt daar … aan voor hulp

Hoort wie klopt daar… aan voor hulp

Is het gemakkelijk voor jou om hulp te vragen aan een collega? En om zijn hulp dan ook te aanvaarden? Of voel je je acuut ongemakkelijk?

Hulp aannemen vinden we bijna het moeilijkste wat er is. Bijna – want hulp vrágen vinden we echt het allerlastigst. Terwijl anderen ons graag willen helpen en ook wijzelf daar meestal meteen toe bereid zijn. Dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Dit blog bevat tips hoe je je schroom om hulp te aanvaarden (en te vragen) kunt overwinnen.

Het verschrikkelijke monster dat hulp heet

Het verschrikkelijke monster dat hulp heet

Wat is dat toch met hulp vragen dat we daar zo verschrikkelijk veel moeite mee hebben? En dat ook het accepteren van hulp ons niet licht afgaat. Maar liefst 63 drogredenen om geen hulp te vragen heb ik voor je verzameld.

Dit blog bevat een uitnodiging om eens kritisch naar jezelf te kijken. En mijn uitgereikte hand aan te nemen … als je durft.

Want waar ben jij het meest mee geholpen, zodat je niet meer hoeft te tobben of te stressen? En gewoon om hulp kunt vragen als dat nodig is?

Ben jij nog houdbaar?

Ben jij nog houdbaar? – Test jezelf en voorkom dat je onhoudbaar wordt

Ben jij nog houdbaar? – Test jezelf en voorkom dat je onhoudbaar wordt

Hoe houdbaar ben jij?

Heeft iemand jou deze vraag ooit gesteld?
Waarschijnlijk niet.

En daarom stel ik hem jou.

Struisvogel met kop in het zand

Zo’n struisvogel ben jij toch niet?

Te vaak hoor ik klanten zeggen dat ze “geen keuze hebben”. Dat “wat zij kennen en kunnen zo specifiek is dat dit alleen past in de organisatie waar ze werken”. Of dat “niemand zit te wachten op een leidinggevende of professional met 25 jaar ervaring bij een en dezelfde werkgever”. En als uitsmijter dat “solliciteren echt geen zin meer heeft als je de veertig bent gepasseerd, want dan ben je afgeschreven”.

En eigenlijk zeggen ze stuk voor stuk we zitten in een ‘gouden kooi’! Ze voelen zich niet vrij, niet blij en tobben wat af: over de organisatie, die niet flexibel is, de systemen en werkwijzen, die traag en stroperig zijn, en de onveilige cultuur, waar “je kop wordt afgehakt, zodra je die boven het maaiveld steekt”.

Ken jij het taboe van tobbende teams?

“Wie ben ik om mijn collega te zeggen dat hij fouten maakt of zijn afspraken niet nakomt?
En waarom zou ik hem moeten zeggen dat hij zich niet voorbereidt, te langdradig is, zeurt, moppert of klaagt?

Daar is de leidinggevende toch voor?
Die voert immers de functionerings- en beoordelingsgesprekken en maakt afspraken over de persoonlijke en professionele ontwikkeling van elk teamlid.

Aanspreken is dus ook zijn verantwoordelijkheid en niet de mijne!
Dus laat mij met rust en gewoon mijn eigen werk doen, want dat is waarvoor ik word betaald!”

De vorige alinea’s zijn illustratief voor hét taboe van tobbende teams: elkaar aanspreken.

Wil je ook werken zonder stress? Boek nu met 50% zomerkorting mijn online workshop. Laat maar zien!