Als jij met je team niet voor elkaar krijgt wat je wilt, omdat je medewerkers doemdenken, lijden onder van alles en nog wat, of last hebben van het Calimerosyndroom, kijk dan eens in de spiegel.

Het kan zo maar zijn dat je zelf onderdeel van het probleem bent dat dit gedrag in stand houdt. Effectieve acties doen volgen, ineffectieve ook.

In dit blog laat ik zien hoe je jezelf ondermijnt als je te maken krijgt met gedachtekronkels in je team. En nodig ik je uit tot actie. Effectief, waarmee je je taak weer naar behoren uitvoert. Lees wat een mijnenveld met klagers over jouw leiderschap zegt.

Afspraak is geen afspraak

Gek word je ervan. Vergaderingen die tot niets leiden, steeds weer dezelfde afspraken die aan de laars worden gelapt, en dan heb ik het nog niet eens over de managementrapportages die keer op keer rode cijfers laten zien, in plaats van zwarte, zoals je zou willen.

De berg werk stapelt zich op

Bij jou staat het water aan je lippen, met een mailbox vol ongelezen berichten, een to do lijst die alleen maar aan jongt zonder dat er iets vanaf gaat. De ene reorganisatie is nog niet voorbij of de volgende staat alweer voor de deur.

Het management wisselt om de haverklap, evenals de processen en procedures. Als je ziet wat je zelf al aan administratie, controle en verantwoording in je mik geschoven hebt gekregen bovenop je normale werkzaamheden, schrik je je dood.

Voor je omgeving is dat niet anders. Je kunt je medewerkers dus geen ongelijk geven als ze de kont tegen de krib gooien of ziek, zwak en misselijk zijn. En ergens begrijp je ook wel dat je medewerkers baaldagen hebben.

Beroepsklagers

De werkdruk stijgt en het moreel daalt. Het ziet er niet naar uit dat er op korte termijn meer tijd, geld of middelen tot je beschikking komt. En jij bent degene die ertussendoor mag laveren om te zorgen dat iedereen tevreden blijft en zijn werk blijft doen.

Wat gezien het ziekteverzuim en de rode cijfers dus niet lukt. En dan zitten er ook nog medewerkers in je team die van klagen hun beroep lijken te hebben gemaakt.

Jij bent groot en ik is klein [en dat is niet eerlijk]

Zoals de Calimero’s. Zij hebben een lage frustratietolerantie. Zij vinden zichzelf heel tolerant, maar ondertussen zit elke scheet ze dwars.

Ze klagen en mopperen dat het een lieve lust is en dat vinden ze volstrekt normaal. Je moet begrijpen dat het ze gewoon echt niet meezit. Bij promoties vissen zij achter het net, willen ze een bus halen, dan rijdt hij weg, uitgerekend hun glas is altijd halfleeg en lopen ze buiten, dan regent het.

Er is maar een conclusie: het leven is vermoeiend, oneerlijk en gemeen. Op het werk hebben ze het zwaar, en thuis… laten we het erop houden dat het daar ook geen feestje is.

Dus nee, je kunt niet van ze verwachten dat zij puf hebben voor veranderingen of innovatieve trajecten. Je mag blij zijn dat ze er zijn. Het was al een hele strijd om vanochtend op tijd uit bed te komen.

Lijden met een lange ij

Of neem de Lijders. Deze medewerkers hebben zich de rol van expert aangemeten en weten alles beter. Ze klagen over de ‘nitwits van buitenaf’ die op de belangrijke posities worden benoemd en het voor het zeggen hebben.

Want in deze organisatie luisteren naar specialisten, of naar de trouwe, oudgedienden, ho maar. Bakken geld worden er uitgegeven aan speciale projecten, waterval methodes, rapid action teams, Scrum, Agile en Lean met green belts, black belts, you name it.

Het een nog flitsender dan het andere, gouden bergen die worden beloofd, terwijl het alleen maar weer oude wijn in nieuwe zakken is. Nou die wijn kunnen de Lijders zelf ook wel schenken – of beter gezegd wijnazijn – daarin zijn ze echt de allerallerbesten.

De apocalypse is daar

Denk je nu dat je het ergste wel hebt gehad? Dan vergis je je – en zeker met een of meer Doemdenkers in je team.

Deze zwartkijkers hebben geen boodschap aan nuances. Zij zien gevaar. Het gaat mis, mis en nog eens mis. Van kwaad tot erger, overal, altijd en bij iedereen.

Slapeloze nachten van de angst voor verlies van werk, inkomen of dierbaren en het gapende gat waar ze dan in zullen vallen. Werkloos of arbeidsongeschikt, moederziel alleen zonder een cent te makken, overgeleverd aan sociale instellingen.

Om te voorkomen dat hun onheilsscenario’s uitkomen, boren ze elk initiatief vakkundig de grond in. Ze kennen het personeelsreglement uit hun hoofd, slapen met de cao onder hun hoofdkussen en schakelen bij het minste of geringste de OR en de vakbond in. Enthousiast krijg je ze niet en ook bij anderen weten ze elk greintje geestdrift in de kiem smoren.

Achter je rug om

Natuurlijk weet je dit geklaag van horen zeggen. Calimero’s, Lijders en Doemdenkers brengen hun grieven niet out in the open, maar in kleine, meehuilende gezelschappen, waar ze kunnen zwelgen in zelfmedelijden, ‘het miskende talent’ uithangen en de grootste drama queen of king zijn.

Ondertussen trekken ze gewoon hun eigen plan. Ze nemen af en toe een baaldag en lopen de kantjes ervan af. Als geen ander weten zij waar de gaten in het net zitten en de procedures en processen rammelen. Zo gebeurt er wat zij willen: niets.

Geef een vinger en verlies je hand

Ondertussen wilde jij gewoon je werk doen.

Om van het gezeur af te zijn gaf je iemand zijn zin. En daarna deed je dat ook bij anderen die zich ten opzichte van de eerste achtergesteld voelden – wat ook zo was, omdat zij minder zeurden.

Daarna ging het bergafwaarts en heb je wel meer zaken niet helemaal jofel aangepakt. Met als gevolg dat je meer ziekteverzuim hebt dan je lief is. Dat je nieuwe medewerkers niet kunt binden en dat de gemiddelde leeftijd in je team wel heel erg hoog is komen te liggen.

Wie is er verantwoordelijk?

Je bent misschien niet blij met hoe er wordt gewerkt, maar je bent wel blij dat er wordt gewerkt. Je moet roeien met de riemen die je hebt en helaas zijn die niet ideaal voor de klus die jij te klaren hebt.

Niet iedereen wil meer en niet iedereen kan meer, maar ben jij dan degene om dat elke keer weer aan de orde te stellen en collega’s die je al jaren kent de deur te wijzen? Dat is toch onmenselijk? Zoiets doe je toch niet zomaar?

Dus ga jij je eigen gang en doe je je eigen ding. Net als je mensen hun eigen gang gaan en hun eigen ding doen.

Koning op je eigen eiland

Dat hier geen sprake is van ‘zomaar’ wil er waarschijnlijk niet bij je in. Toch is het zo.

Je hebt het zelf laten ontstaan en verworden tot wat het nu is: een disfunctionerend geheel waarin onverantwoordelijk gedrag de norm is en waarin iedereen op zijn eigen eilandje bang zit te zijn en ervaart dat het allemaal lastig en vermoeiend is, dat het schandalig of onrechtvaardig is of dat alles volledig de soep indraait.

Goudgerand in de steek gelaten

Wat overeenkomstig aan de Calimero, de Lijder en de Doemdenker is, is dat hun gedachtekronkels ze inactief maken. Voor de buitenwereld komt hun gedrag als jammerend, klagend en moeilijk doend over. Er gaat geen positieve energie vanuit en het kost enorm veel tijd om deze lieden mee te krijgen.

Dit is ook precies de reden waarom ze zich enerzijds aan hun lot overgelaten voelen (niemand neemt me serieus, er wordt nooit naar me geluisterd, als ik dat zeg, dan gooien ze me eruit), terwijl ze anderzijds goudgerande arbeidsvoorwaarden hebben of uitzonderlijke arbeidsomstandigheden.

Onder een vergrootglas

Juist om van het gezeur af te zijn krijgen ze dingen voor elkaar die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Aparte afspraken over werktijden, beloningen en opleidingen. Thuis mogen werken, een auto van de zaak en buiten de vakantieperiode verlof opnemen.

Door hun gezeur leggen ze ook nog eens de besluitvorming lam. Het mag niet oncomfortabel zijn voor de Calimero’s, het moet recht in de leer zijn voor de Lijders en het mag niet tot hel en verdoemenis leiden voor de Doemdenkers. Geen wonder dat je nergens aan toe komt als je met je collega’s om de tafel zit. En ook geen wonder dat je dat dus ook liever helemaal niet doet.

Hoe effectief zijn jouw daden?

Herkenbaar? Sta dan nu eens stil bij je eigen gedrag en kijk eens hoe effectief jij bent in wat je doet en laat.

Wat is jouw taak en voer je die naar behoren uit? Wat laat je zelf achterwege in wat je wel van je medewerkers verwacht? En wat doe je zelf wel wat je niet van anderen wilt zien?

Mensen volgen effectieve voorbeelden. Ineffectieve voorbeelden volgen ze ook.

Er was eens…

Stel je eens voor wat het je opbrengt als je wel effectieve acties onderneemt. Je neemt initiatief, pakt aan en pakt door. Je bereikt wat je wilt zonder verspilling van tijd, geld en middelen. Afspraak is afspraak. Problemen los je op, conflicten ga je aan.

Linksom of rechtsom komt er resultaat en wie hierin mee wil is welkom. Wie dat niet wil mag zich bezinnen op een nieuwe toekomst. Elders en met een deadline.

Zwarte cijfers

Op lange termijn worden resultaten en doelen behaald en werken mensen plezierig samen.

Collega’s zijn blij omdat er transparant wordt gecommuniceerd en iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt. Samen staan jullie voor dezelfde klus en iedereen is op zijn eigen bijdrage aanspreekbaar.

De buitenwereld neemt je serieus, omdat ze krijgen wat is afgesproken: op tijd, juist, volledig en betrouwbaar.

Zijn dit sprookjes?

Nee, natuurlijk zijn dit geen sprookjes. Als jij effectief functioneert, is dit jouw werkelijkheid, maar dan moet jij in actie komen en dingen gaan doen.

Wil je weten waar jij het zelf laat liggen om je omgeving in beweging te krijgen? Vul mijn gratis stress-scan in. Doe het omdat gemopper en geklaag niet vervullen, noch tot groei en bloei leiden. Omdat er anders geen successen te vieren zijn en klanten niet krijgen wat ze nodig hebben. Omdat een chagrijnig hoofd niet gezellig is thuis. Omdat je van piekeren rimpels krijgt. Omdat je weet dat jij degene bent die zijn verantwoordelijkheid moet gaan nemen om de boel op gang te krijgen. Vergeet niet een goede argumentatie achter te laten waarom jij voor de gratis Doorbraaksessie in aanmerking wilt komen die ik weggeef.

Wil je me vertellen welke ervaringen jij hiermee hebt? Laat hieronder je reactie achter. Ik reageer altijd.

Herken je jezelf of je medewerkers niet in de gedachtekronkel van de Calimero, de Lijder of de Doemdenker? Of wil je meer weten? Lees dan deze blog over andere gedachtekronkels die mensen hebben.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Send this to a friend