Om hulp vragen – ook voor jou zo'n verschrikkelijk monster?

Het verschrikkelijke monster dat hulp heet

Wat is dat toch met om hulp vragen dat we daar zo'n  verschrikkelijk monster van maken? Hele volksstammen hebben er last van, terwijl het niet helpt om het beste uit jezelf en anderen te halen. Sterker nog, je doet je resultaten en relaties er ernstig mee tekort, omdat het leidt tot verspilling van tijd, geld en middelen. Daar bovenop ondermijn je persoonlijke en professionele groei en bloei, omdat niemand zijn passie, energie en plezier kwijt kan.

Terwijl al dit leed helemaal niet nodig is als je weet hoe je jezelf saboteert door niet om hulp te vragen. Daarom heb ik in deze blog maar liefst 63 drogredenen verzameld, waardoor jij jezelf hindert om zonder overuren, 25 productiever te werken en 100% te leven. En hoe je ook anderen daarin belemmert om maximaal te presteren in minimale tijd met ultieme relaties.  

Maar eerst laat ik je kennis maken met een supersaboteur, waardoor je überhaupt niet in staat bent om ooit om hulp te vragen. Ook ik had onbewust veel last van deze ondermijner, waardoor ik gevangen zat in kwellende familiaire ketenen. Totdat ik deze kwelgeest doorhad en hem naar het rijk der fabeltjes verwees. Met licht en lucht als resultaat, zowel in hoofd, hart en handen als in mijn werk, privéleven en hobby's.

Gun jij jezelf dit comfort ook? Doe dan je voordeel met deze blog, waardoor je deze supersaboteur het nakijken geeft. Ik weet zeker dat om hulp vragen je goed zal bevallen – en je omgeving ook!

Pap en paplepels

We hebben allemaal een eigen paplepel gehad en ouders die meer of minder van hun kinderen verwachtten. Met deze pap zijn we opgegroeid, het heeft ons gevormd en daar lopen we vaak gigantisch tegenaan als het pad anders loopt dan verwacht. We blijven doen wat niet helpt, omdat we niet geleerd hebben om wat anders te doen. Met alle teleurstellingen en stress van dien.

Een meisje, dat is slikken

Mijn levenspad lag al vast voordat ik geboren was. Een stamhoudertje, gymnasium-ß, universitaire studie medicijnen, promotie in de geneeskunde, huisartsenpraktijk overnemen van mijn vader, trouwen en eigen Taamsjes op de wereld zetten. Het ging alleen mis toen ik na 24 uur weeën eindelijk ter wereld kwam. Geen jongetje, maar een meisje. Geen Dirk-Jan, de omgekeerde voornaam van mijn vader, maar Margriet, vernoemd naar mijn moeder en oma. Maar gelukkig hoef je geen jongetje te zijn om te kunnen studeren.

Kop op, schouders eronder en niet zeuren

"Hup Margriet, doe gewoon wat er van je verwacht wordt, dan heb je geen problemen en komt alles op zijn pootjes terecht. Je kunt goed leren, dus op je achttiende ga je het huis uit naar de universiteit. Daar ga je medicijnen studeren, zodat je huisarts wordt en straks de praktijk van je vader over kunt nemen. En tussendoor promoveer je ook nog even, net zoals je beide opa's en je vader hebben gedaan."

Het pad van mijn vader

De lat lag hoog en het pad dat ik te bewandelen had was helemaal uitgestippeld. Als ik dat gewoon zou volgen zou het helemaal voor elkaar komen met mij – en met de dromen van mijn vader.

Een tien stelt niets voor

Dus deed ik mijn uiterste best om mijn ouders niet teleur te stellen. Het was alleen nooit goed genoeg. Als ik een acht had op mijn schoolrapporten kreeg ik de vraag waarom het geen negen was. Had ik een negen dan kreeg ik dezelfde vraag naar een tien. En als ik een tien had was de enige vraag hoeveel tienen er nog meer waren.

"Een acht is geen negen, een negen is geen tien en een tien stelt niets voor als je niet de enige met een tien bent."

Hoeveel achten, negens en tienen ik ook haalde, zelfs met griffels, je wilt niet weten hoe vaak ik deze riedel op de lagere school heb gehoord. En op de middelbare school voltrok dit tafereel zich ook, maar dan rondom mijn keuzepakket.

Helaas geen aanleg

Na de brugklas verdwenen de achten, negens en tienen en maakten plaats voor ruime voldoendes, voldoendes, en af en toe een vijf voor de vakken waar ik niet zo'n aanleg voor had. Helaas waren dat ook de vakken die ik nodig had om huisarts te worden – want dat was mijn voorbestemde pad: gymnasium-ß met natuurkunde, wiskunde I en II, scheikunde, biologie.

Waar houdt het op?

Er werd een bevriende computer nerd ingeschakeld die me bijles in wiskunde en natuurkunde gaf. Hij stonk naar rook en drank en brak voortdurend vulpotloodjes, die hij vervolgens weer in zijn pennetje ging zitten prutsen. Ondertussen raakte hij de draad van zijn verhaal kwijt en konden we weer opnieuw beginnen.

Mijn eigen soap

Minstens twee uur op een avond, twee of drie dagen per week, ploeterde ik me suf aan de grote eetkamertafel, terwijl mijn zusjes en ouders een quiz, 'Dallas' of 'Dynasty' keken. Zucht. Dat wilde ik ook wel… Maar ik zei er niets van "omdat ik – oelewapper - blij mocht zijn dat ik zulke goede hulp kreeg".

Bloederige praktijken

Aan al dit geploeter kwam pas echt een eind, toen ik 16 was en een operatie in de praktijk van mijn vader bijwoonde. Mijn moeder was op dat moment niet aanwezig en als oudste dochter stond ik mijn vader bij. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren: het scalpel in het lelieblanke ruggetje, het opwellende bloed… Het begon te draaien voor mijn ogen en het klamme zweet brak me uit. Wat voelde ik me beroerd.

Geen huisartsenij voor mij

Op dat moment wist ik zeker dat ik geen huisarts wilde worden en ook geen geneeskunde wilde gaan studeren. Ik was beter met mijn mond dan met mijn handen en ik kon niet tegen bloed. So be it, ik was Margriet en niet mijn vader, noch mijn opa. Dat zij hetzelfde pad hadden gelopen was hun keuze, maar dat betekende niet dat hun pad het mijne was.

Droom in duigen

Voor mij voelde het als een bevrijding om natuurkunde en wiskunde II te laten vallen en verlost te zijn van mijn bijlessen. Voor mijn vader viel een droom in duigen. Mijn verdere middelbare school heb ik moeten slikken dat ik "een pretpakket had gekozen waar ik nergens mee terecht zou komen. Als ik dat wilde moest ik dat zelf weten... Als ik later maar niet bij hem zou aankloppen dat mijn leven mislukt was."

Keeping up appearances

Mijn vader was dag en nacht in de weer om zich het leven te kunnen permitteren waarmee hij in de ogen van anderen geslaagd zou zijn. Hij hechtte aan status en aanzien en ging altijd voor grootst, meest en best. Lenen kwam niet in zijn woordenboek voor en om hulp vragen evenmin. Wij konden alles zelf en hadden alles zelf. Kelders vol eten en drinken, kasten vol serviezen en een schuur met alle Black & Deckers die je kunt bedenken. Maar of we daar gelukkig mee waren? Ik durf het te betwijfelen.

Show must go on

Toen ik eenmaal besloten had dat ik geen dokter wilde worden had ik geen enkel idee wat ik dan wel wilde gaan doen. Ik viel in een groot, zwart gapend gat waarin ik volledig op mezelf was aangewezen, terwijl ik geen idee had wie ik zelf nou eigenlijk was. Maar denk maar niet dat ik daar bij stilstond of dat anderen dat deden.

Show must go on, ongeacht de omstandigheden. En dus zwoegde ik in mijn eentje verder, want zo had ik het geleerd en hierin was ik gestimuleerd met uitspraken als: "Zorg dat je zelfstandig wordt en dat je van niemand afhankelijk bent."  "Wees sterk en krachtig en houd je zwaktes en gevoelens voor je, want anderen maken daar gebruik of misbruik van." En last, but not least "Stel je niet aan dat iets moeilijk is, gewoon doen."

Boeketje schone schijn

Met de 'Schone schijn' ophouden heb ik dus veel ervaring, net als de bekende familie Bucket, in de gelijknamige televisieserie. Wie welke rol had in mijn 'Keeping up appearances' familie laat ik in het midden, maar feit is dat we de vuile was niet buiten hingen. Bij ons ging alles altijd "best" en lastige dingen "sloegen we over".

Je bent toch geen watje

Het resultaat was dat ik leerde om met mijn ziel onder mijn arm te lopen en mezelf niet uiten als ik ergens mee zat. Zeker niet waar het gevoelens betrof, want daar werd direct overheen gewalst. Dat "zachte gedoe" was voor "watjes" en niet voor ons Taamsen. "Allemaal onzin, aanstellerij of gepsychologiseer. Laten we het over iets leuks hebben. Hoe was de vakantie?"

Mijn successtory was een stressstory

Ik ploeterde me suf. En moe, leeg en verdrietig. Want ik ben dan wel opgevoed met de gedachte alles zelf te moeten weten, kunnen en hebben, maar natuurlijk kon en wist ik niet alles zelf. Noch beschikte ik over een onuitputtelijke voorraad energie en tijd. Ik had iets te leren, als ik mezelf niet over de kop wilde blijven werken om het in de ogen van anderen goed te doen. Maar wat? Ik had geen idee.

HELP!!

Toen ik op mijn 18de in Tilburg Sociale Zekerheidswetenschap ging studeren ontdekte ik wat ik nodig had. Het heette hulp en het diende zich als vanzelfsprekend aan toen ik met tien wildvreemde mensen op kamers ging wonen. Wat ik van huis uit mee had gekregen was helemaal niet 'gewoon', 'vanzelfsprekend' of 'normaal' voor ze en ik viel van de ene verbazing in de andere door de verhalen die ze me vertelden. Wat was er veel meer mogelijk dan ik gewend was en wat kon ik daar ook veel uit kiezen. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje en vanaf dat moment gingen al mijn remmen los.

De beste ontdekking ooit

Ik ontdekte dat andere mensen het helemaal niet gek vonden als ik iets niet wist, kon of durfde. Sterker nog, ze vonden het fijn en voelden zich juist miskend en ondergewaardeerd als ik geen beroep op hun kennis, kunde en ervaring deed. Want die wilden ze met me delen, omdat ze zich dan nuttig en waardevol voelden. Wat een inzicht dat om hulp vragen zo vruchtbaar werkt voor alle betrokkenen. De wereld ging voor me open en ik kreeg het ook nog eens stukken makkelijker.

Ontmasker je supersaboteur

Mijn ouders zijn helaas niet de enigen die hun kinderen zwoegend en ploeterend opgevoed hebben. De schone schijn ophouden is een drogreden – een hardnekkige, met de paplepel ingegoten supersaboteur – die tevoorschijn komt als er krampachtig wordt vastgehouden aan dat wat mogelijk of gewenst was, maar wat niet waar of werkelijk is.  

Hoe langer deze krampachtigheid voortduurt hoe meer stress. Met alle nare gevolgen van dien: persoonlijke ineffectiviteit, geestelijke en lichamelijke klachten, frequent of langdurig ziekteverzuim, gedeeltelijke of volledige arbeidsongeschiktheid of vroegtijdige dood. Terwijl het niet zo ver hoeft te komen als je jouw eigen verantwoordelijkheid neemt voor jouw eigen basis voor succes en kiest voor transparante communicatie.

Smoesjes, rookgordijnen of slappe excuses

Welk argument je ook gebruikt om geen hulp te vragen, bedenk je dat het drogredenen zijn. Of zo je wilt smoesjes, rookgordijnen of slappe excuses. Je helpt jezelf er niet verder mee en je geeft anderen niet de kans om van toegevoegde waarde te zijn. Twee verliezers, terwijl je allebei kunt winnen door wel om hulp te vragen.

Drogredenen kloppen niet

Wil jij van je supersaboteur af? Realiseer je dan dat drogredenen niet kloppen. Jouw pap en paplepel gelden niet voor iedereen, noch zijn ze de waar- of werkelijkheid van elke directeur, manager of ondernemende professional. Drogredenen zijn uitingen van gedachten, ideeën, overtuigingen, beelden, angsten en onzekerheden, waardoor ze bedrieglijk echt lijken. Deze verzinsels vallen echter door de mand, zodra het op feiten of concreet waarneembaar gedrag aankomt. Maak dus goed gebruik van je zintuigen om feiten van fictie te onderscheiden en baseer je op SMART afspraken. Twijfel je aan je eigen waarnemingen? Dan is dat het ideale moment om hulp te vragen 😊!

Cadeau: 63 drogredenen om geen hulp te vragen

Om je bewust te maken van jouw eigen en andermans verzinsels om geen hulp te vragen, geef ik je 63 drogredenen cadeau. Ik heb deze in 5 minuten geoogst bij mijn gezin tijdens onze zomervakantie op Tenerife in 2015.

Drogredenen bij je team

Deze verzameling is niet uniek voor ons gezin en kan iedereen voor zichzelf of – nog leuker – met zijn team verzamelen. Dat laatste is extra interessant om te doen, omdat het saamhorigheid creëert. Wat nooit gezegd wordt, maar wel speelt, is onderwerp van gesprek en schept een band omdat de onderliggende gevoelens herkenbaar zijn.

De verhalen erbij zijn mogelijk anders, maar het effect van de verhalen is hetzelfde. Het is allemaal pap van paplepels van ouders, waarmee we onszelf en anderen allerlei onmogelijkheden en beperkingen toedichten waarom we niet om hulp vragen en onszelf en de ander daardoor klein houden.

Geen alibi meer

Ik wens je veel leesplezier toe met je cadeau en dat je alle hulp durft te vragen die je wilt of nodig hebt. Want met de 63 drogredenen in dit nog steeds actuele cadeau heb je natuurlijk geen alibi meer om jezelf met veel te veel overuren over de kop te werken en geen energie te hebben voor je hobby's en je dierbaren.

Helpende hand: 3 opties

Heeft deze blog je aan het denken gezet over je eigen pap en paplepels? Of over de pap en paplepels van je team? Ik help je graag om jezelf nieuwe pap en paplepels toe te dienen, zodat je jouw resultaten en relaties effectieve en efficiënte dient door zonder schroom om hulp te vragen. Je kunt kiezen uit drie opties.

Vraag en antwoord

Heb je vragen over deze blog? Of wil je jouw ervaringen met jouw supersaboteur of een van de drogredenen delen? Laat dan hieronder jouw reactie achter en ik antwoord persoonlijk.

Doe mee met mijn interactieve, online Masterclass

Stap nu uit jouw vicieuze cirkel van alsmaar harder werken, waardoor je tijd en energie krijgt voor jezelf en ontspannen excelleert aan de top. In slechts één uur krijg jij weer grip op je werk en leven. Meld je nu aan voor de interactieve, online Masterclass 'Succes Zonder Stress'.

Aanmelden Masterclass 'Succes Zonder Stress'

Exclusief 1 op 1 sparren

Wil je liever direct persoonlijk met mij in gesprek, zodat 0% overuren, 25% productiever en 100% leven jouw relaxte werkelijkheid wordt? Klik hier om jouw Doorbraaksessie te boeken en we spreken elkaar binnenkort.

6 reacties op “Om hulp vragen – ook voor jou zo'n verschrikkelijk monster?”

  • Brei Ketura schreef:

    Dit artikel was leerrijk... waarom ik dit zeg omdat ik zo iemand was, wilde alles alleen doen, had niemands hulp nodig, ik bleef maar hangen aan deze woorden "na mi wan kon, mi no kon nanga tra sma" "ik heb geen tweeling paar". Ik was zelfs bang om de juf iets te vragen, ik vond dat ik die kennis ook had, hmm wat was ik dom.
    Het leven is niet zo, God heeft mensen om ons heen gezet niet voor mooi mooi, maar om ons te helpen wanneer wij vast zitten. Het maakt niet uit waarmee wij vast zitten er is altijd die "someone" die zegt "ik kan je helpen".

    Mvg,
    Brei Ketura

    1. Margriet Taams schreef:

      Beste Brei, wat een mooie, openhartige reactie op mijn artikel. En zeer relativerend dat je jezelf nu dom noemt toen je niet om hulp vroeg, terwijl je toen waarschijnlijk bang was om dom over te komen. We doen onszelf wat aan met denken hoe we moeten zijn en de onmogelijke bochten waarin we ons daarvoor wringen. Terwijl het met zoveel meer gemak zou kunnen. Als we onszelf accepteren in wat we niet kunnen, weten en durven en anderen in vertrouwen nemen om ons daarmee te helpen. Stuk leuker voor iedereen.

  • Bart Hoeksel schreef:

    Hi Margriet,

    Heb bovenstaande en vooral jouw ontdekking van jouw supersaboteur met plezier en vooral herkenning gelezen.
    Gelukkig had ik de mijne 32 jaar geleden al gevonden en daar speelde "schone schijn" ook een rol in.

    Ik heb daaraan het gezegde "Schone schijn geeft valse glans" ontleend.
    Je mag die gebruiken 😉

    Met vriendelijke groet,
    Bart Hoeksel.

    1. Margriet Taams schreef:

      Hallo Bart, tof dat je reageert! Wat een mooie vondst, jouw eigen gezegde. Fijn dat jij jouw supersaboteur 32 jaar geleden al gevonden hebt en nu schittert met je eigen glans in plaats van schone schijn en valse glans. Dat siert je!

  • Debby schreef:

    zo herkenbaar helaas. Bij ons thuis was het ook nooit goed genoeg. Ik had al moeite met leren doordat ik dyslectische ben, was ik soms dol gelukkig met een 9 was toch nog die vraag: Waarom geen 10, wat had je fout? had je niet geleerd! Nee dan mijn boer of de buur kinderen, ik moest wat meer naar hun kijken hoe goed zij waren en vooral ook hoe lief!
    Nee de perfecte dochter zal ik nooit worden, maar ik heb wel me best gedaan 🙂
    Nu inderdaad die hulp vraag is er niet makkelijker op geworden, bang om 'tot last' te zijn of 'dom' gevonden te worden! Maar ja...zonder hulp hier en daar kom je er ook niet heb ik wel al geleerd van Margriet, maar nu nog wat meer toepassen

    1. Margriet Taams schreef:

      Hi Debby, wat fijn dat je reageert en deelt dat je dit verhaal herkent. Doordat het er mag zijn kun je jezelf nieuwe pap en andere paplepels toedienen - als je überhaupt nog pap wilt eten 😉 Wij lopen al een tijdje op samen in mijn leiderschapsprogramma 'Meer Succes, Minder Stress' en daarin ben je niet de enige met deze supersaboteur. Maar hoe fijn is het om te ontdekken dat je helemaal niemands perfecte dochter hoeft te zijn, omdat het perfect genoeg is om jezelf te zijn met al je plussen en je minnen, want die gaan hand in hand en daarin ben jij jouw eigen mooie mix waarin je je uniek onderscheidt. Dus wij gaan lekker verder met jouw unieke ik laten ZIJN en wie daarvan houdt en jou daarin en daarom waardeert mag meedoen 🙂 En wie dat niet doet of daar van alles en nog wat vindt mag heerlijk in zijn of haar perfecte spiegel kijken en genieten van het moois dat hij of zij daar kennelijk ziet. En zo maken we iedereen blij!

  • Laat een reactie achter

    You have to agree to the comment policy.

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.